Herinneringen aan de bevrijding: de laatste Duitse soldaat en de eerste Amerikaan

Wij wisten niet dat de bevrijding zo Amerikaans snel kon gaan. Samen met mijn vader Guuske Lardinois, die mij altijd bij zich had, zeker toen, stonden wij voor de poort van onze boerderij aan de Dorpstraat in Eckelrade. Mijn vader beschermde zijn gezin en bezit – onder andere het vee en de werkpaarden – altijd en toen natuurlijk extra! Er kwam niemand zomaar binnen! Bovendien zaten achter in de wei alle oude mensen en moeders met kinderen van de straat in een zelfgebouwde ondergrondse schuilkelder dan zonder mijn vader: verantwoording.

Nu aan de Dorpstraat komt de laatste Duitse soldaat uit Eckelrade te voet. Vraagt aan vader hoe ver het nog naar Aachen ist, en of hij wat te drinken kon krijgen? “Was wilst toe?” vraagt vader. “Water of melk?” “Kan dat Milch sein?” De soldaat had dorst, maar schijnbaar ook honger. Achter de poort stonden de melkbussen vol melk in het water als koeling. Vader vulde zijn veldfles en gaf hem. De soldaat dronk hem denk ik ineens leeg. Vader vulde de fles weer en werd vriendelijk bedankt, ik ook.

Wij gaan naar buiten. De soldaat kijkt nog eens de Dorpstraat af, schrikt en zet het op een lopen richting Houtem-Aken! Onderaan de straat (ongeveer 500 meter verderop) liep de eerste Amerikaanse soldaat! Had ik dus tegelijk de laatste Duitse en eerste Amerikaanse soldaat gezien.

J.H. Lardinois

Meer verhalen lezen? Kijk op www.kbo-pcob.nl/bevrijding