Zo willen wij wonen Maar kan dat wel?

Wat is de meest ideale woning om oud in te worden? Ons huidige huis, zeggen de meeste senioren in een onderzoek naar woonwensen onder 1.250 leden van KBO-PCOB. Die uitkomst stemt tot nadenken, want veel woningen blijken onvoldoende geschikt voor de oude dag. Wat is de woonwens van senioren en hoe hebben zij die gerealiseerd? In dit artikel leest u vier verhalen en kunt u van elke situatie een video bekijken.

Hans en Martha Greuter

Onze wens: lekker in ons eigen huis blijven wonen

Ze zijn nog gezond en wonen heel prettig in hun twee-onder-een-kapwoning in het Groningse Leek. Hans (79) en Martha (79) Greuter hebben geen plannen om te verhuizen.

“We wonen hier al dertig jaar. Het is een prettige woning, met een ruime woonkamer en de keuken apart. Aanpassingen zijn nog niet nodig. Wel wordt traplopen voor mijn vrouw wat moeilijk, dus overwegen we easysteppers, een soort tussentreden. Zo’n klein ongemak nemen we graag voor lief.

De omgeving is plezierig en veilig, met volop gezelligheid en reuring, dat is voor ons ook belangrijk. Ik zit graag in de tuin. Een paar keer per jaar komt een tuinman langs en zo hebben we ook af en toe iemand voor de schoonmaak. Nee, het idee van een flatje met alleen een balkonnetje schrikt ons af. Aan verhuizen en de rompslomp daaromheen moeten we eerlijk gezegd ook niet denken.

Leeftijdgenoten doen het wel, verhuizen naar een woning met gelijkvloerse slaapkamer en woonkamer. Soms informeren ze of wij daar niet aan toe zijn. Dan grap ik: ‘Wil je me dood hebben?’ Oude bomen moet je niet verplaatsen. Mensen uit mijn omgeving overleden vrij snel nadat ze verhuisden. Zelfs als ze voorheen nog best gezond waren.

We hebben twee zoons. Ze wonen in Deventer en Zuidhorn, dat is anderhalf en een half uur rijden. Met hen hebben we het niet over dichterbij wonen. Dat zouden ze ook niet willen. Onze sociale contacten zijn bovendien dichtbij, we hebben veel dierbare vrienden en kennissen. We helpen elkaar als het nodig is.”

Wim van der Steen

Onze wens: nu al alles gelijkvloers

Wim (68) en Suus (75) van der Steen verruilden afgelopen herfst na veertig jaar hun eengezinswoning in Schiedam voor een appartement in een andere buurt. Hun advies? ‘Begin ruim op tijd met nadenken over je woontoekomst. En handel ernaar.’

Wim: “We zijn verhuisd met ons verstand, maar niet met ons hart. In ons vorige huis moesten we flink investeren in onderhoud en modernisering. Dat was voor ons aanleiding om na te denken over onze woontoekomst. We hebben heel wat huizen gezien. Ook als we op voorhand dachten: dit wordt het niet. Een huis alleen op Funda bekijken, is echt wat anders dan erin rondlopen. Door die bezichtigingen kregen we wel scherp wat we wilden.

Inmiddels zit het met het hart ook goed. Dit is een fijne plek, dicht bij het stadscentrum, uitvalswegen en het station. Mijn vrouw zal de tuin zeker missen, maar vindt haar weg wel op terras en balkon. Verder voldoet deze woning aan al onze eisen voor de toekomst. Alles is gelijkvloers, er is een lift en de brede gangen zijn geschikt voor een rollator of rolstoel.

De verhuizing was een helse klus. Nu alles is uitgepakt beginnen we te landen. We hebben geen kinderen en willen investeren in nieuwe sociale contacten. Na een ziekteperiode van mijn vrouw realiseer ik me nog meer hoe belangrijk een sociaal vangnet is. Tegen iedereen zeg ik: begin met nadenken over je woontoekomst als je nog vitaal bent. De zoektocht en verhuizing kosten tijd en vooral veel energie.”

Cora Kooiman

Mijn wens: knus wonen in een hofje

Wonen in een knus, relaxed hofje. Daarvan droomde de Zwolse Cora Kooiman (67). Met Liedeke Reitsma nam ze het initiatief tot de eerste ‘knarrenhof’ in ons land. De Aahof in Zwolle telt 48 levensloopbestendige huur- en koopwoningen voor senioren, die zelfstandig wonen maar ook met elkaar.

“Gemeenten achten elke gelijkvloerse woning geschikt als seniorenwoning. Daar valt wel wat op af te dingen, vind ik. Ik ken iemand die twaalf hoog in een flat woonde tussen de jonge stellen en gezinnen. Zij nam alle pakjes aan en had eigenlijk alleen contact als die pakjes werden opgehaald.

Zelf wilde ik graag wonen tussen leeftijdgenoten, gelijkgestemden. Zoals in een ouderwets hofje eigenlijk. De Aahof is allesbehalve een bejaardentehuis. Het bruist hier! Afgelopen zomer hebben we hard gewerkt aan de binnentuin en we genoten er samen van de laatste zonnestralen. Voor gemeenschappelijke activiteiten is een apart huis: het Hofhuys. Hier zijn cursussen en vergaderingen, drinken we elke woensdag koffie en koken en eten we eens per maand met de eetclub.

Het is privacy first, maar we zien wel naar elkaar om. Is iemand ziek, dan zorgt een ander voor de boodschappen. We houden rekening met elkaar. Er zijn ook huisregels. Als je altijd je eigen ding hebt gedaan, zijn die misschien wel even wennen.

Tussen de eerste vergadering en de oplevering van het eerste huis zat zes jaar. Het duurde lang voordat we een locatie kregen toegewezen. Met 48 woningen is de Aahof flink groter geworden dan in ons oorspronkelijke plan. Toch is het er reuzegezellig wonen.”

www.knarrenhof.nl

Herman Holtmaat

Mijn wens: blijven wonen in ons dorp

Een voormalig bejaardentehuis in het Overijsselse Luttenberg verandert in elf huurappartementen voor senioren. Met dank aan dorpsgenoten zoals Herman Holtmaat (66), die met bergen energie en doorzettingsvermogen en soms met eigen geld het nieuwe Maria-Oord van de grond kregen.

“Toen Maria-Oord vijf jaar geleden wegens de veranderde wetgeving de deuren moest sluiten, stroomde het gemeenschapscentrum vol met verontwaardigde Luttenbergers. Voor de bewoners was het niet niks dat ze moesten verhuizen naar Raalte en Lemelerveld. De dorpsgenoten zeiden: laten we er dan in ieder geval voor zorgen dat het pand behouden blijft als woonlocatie voor ouderen.

Toen zijn we een bewonersinitiatief gestart. Het idee was: de zestien kamers verbouwen tot elf zelfstandige appartementen met een huurprijs onder de sociale-huurgrens, waar bewoners zelf zorg kunnen inkopen. Een prachtplan, maar hoe financier je dat? Toen bleek hoe groot de gemeenschapszin hier is. Een groep inwoners heeft met eigen geld het pand gekocht van de zorggroep en financierde deels de verbouwing. Met een garantie van de gemeente Raalte konden we goedkoop lenen. En met de bouw van acht extra koopappartementen konden we iets verdienen.

Restte een gat van drie ton, waarvoor de Provincie Overijssel de laatste zet gaf, na inzet van de Statenleden annex KBO- en PCOB-bestuurders Ben Eshuis en Jeroen Piksen. Als tegenprestatie brengen wij kennis en ervaring in bij de provincie, die maatschappelijke wooninitiatieven als het onze wil stimuleren.

Alles is verkocht en verhuurd. De bouw vordert snel. De kapel wordt een gemeenschappelijke huiskamer. En in de vroegere zusterpost komt een kantoortje voor de thuiszorg. Het wordt echt heel mooi.”

www.luttenbergwoont.nl

Ook elke maand mooie verhalen lezen? Neem dan een abonnement op ons magazine