Neelie Kroes Niet piepen

Omkijken doet Neelie Kroes liever niet. Nou goed, heel even dan.

Neelie Kroes

"‘Minister-president worden, stond niet op mijn verlanglijstje’"

-

Eén van de vragen die haar het vaakst zijn gesteld – waarom bent u eigenlijk nooit minister-president geworden? – beantwoordt ze met een luchtig ‘Die functie stond niet op mijn verlanglijstje.’ Niet dat ze geen respect zou hebben voor de positie, integendeel, maar ze vond het interessanter om in diverse sectoren actief te zijn; om daar nét iets verder de diepte in te kunnen gaan.

‘In mijn beleving is het zo’, zegt ze, ‘dat je altijd met gemengde teams moet werken. Mannen en vrouwen, met verschillende leeftijden, inzichten en achtergronden. Eigenlijk moet je gewoon een sterk managementteam samenstellen waarmee je de onderneming Nederland kunt aansturen. Los daarvan zou je – heel zwart-wit gesteld – kunnen zeggen dat vrouwen die leiding geven minder ego hebben dan mannen, dat ze betere teamspelers zijn, werkend met een opendeur-beleid.’

"‘Vrouwen die kansen krijgen, zijn al gauw haaibaaien’"

-

Neelie Kroes pleit voor diversiteit, wil niet in hokjes denken, maar ze onderstreept tegelijkertijd dat vrouwen een extra zetje kunnen gebruiken, omdat bepaalde functies in de samenleving hun maar al te lang onthouden werden. ‘Bij vrouwen die kansen krijgen wordt al snel gesproken van haaibaaien, queen bees en ijzeren tantes. Nu moet je als vrouw nog over een bepaalde mentaliteit beschikken om mee te kunnen doen, maar zodra dat ene been wordt bijgetrokken en de zaak een beetje in evenwicht komt, kun je ook als lieve schat ergens carrière maken.’

‘Geen vrouwelijke ministers te vinden? Ga eens naar de oogarts, Mark Rutte’

De vraag is natuurlijk: wanneer trekt dat been bij? Waar blijft dat langverwachte evenwicht? Ook in de politieke top zie je toch voornamelijk mannen in pakken voorbijtrekken.

‘Ja, ook mijn eigen partij heeft het er tijdens de laatste kabinetsformatie ernstig bij laten zitten.. Het droevigst was toch wel de reactie van Mark Rutte zelf die zei dat hij geen geschikte vrouwen had kunnen vinden. Ik heb hem na die uitspraak meteen opgebeld en geadviseerd om eens een goede oogarts op te zoeken! Ik heb persoonlijk meer van mijn falen dan van mijn successen geleerd. Als ik succes had, dacht ik: ja, tuurlijk, ik heb me toch niet voor niets het habbibabbie gewerkt? Als ik op mijn gezicht ging, wist ik één ding zeker: dit gaat me niet nog een keer gebeuren!’

"‘Ik heb meer van mijn falen dan van mijn successen geleerd’"

-

Na de bevrijding, toen de economie weer een beetje begon aan te trekken, zeiden de meeste calvinistische, Nederlandse mannen: mijn vrouw hoeft niet te werken, ik verdien het geld.’

Ze wil er niet te makkelijk over oordelen, het waren andere tijden – ‘alles weten is alles begrijpen’ – maar ze moet nog weleens denken aan de dag waarop ze bij de president-curator van de hogeschool, haar werkgever, op audiëntie moest komen. Ze had hem namelijk, zoals gebruikelijk in die tijd, een huwelijksaankondiging gestuurd en hij wilde haar graag even duidelijk maken wat er moest gebeuren als ze zwanger zou geraken: ‘Dan verwacht ik dat u ontslag neemt.’

‘Het was geen punt van discussie; zo ging dat toen. Met als gevolg dat ik mijn zwangerschap ging uitstellen, want ik moest en zou eerst die baan helemaal onder de knie hebben. Naderhand, toen Yvo er eenmaal was, ben ik altijd fulltime blijven werken. Dat betekende ook dat ik op zonnige dagen mijn vriendinnen met hun kinderen naar het zwembad zag vertrekken. Zoiets zat er voor mij niet in. En dat is niet jammer of zo, nee, het was mijn keuze. Niet piepen.’

Meer lezen? Neem een abonnement op het Magazine van KBO-PCOB