Liz Snoijink: wijzer en mooier ‘Ouder worden is geen leuk werk’

Of het nu om een nieuw toneelstuk gaat, om de liefde of de zorg voor haar ouders: Liz Snoijink (62) duikt er helemaal in. Ze ervaart het leven, inclusief de wrange schoonheid van het ouder worden. Toch zegt ze opgelucht: ‘Ik ben mijn ambitie kwijtgeraakt.’

Het gebeurde in de zomer van 2004. ‘Ik weet het nog goed’, zegt ze. ‘Ik had die dag gerepeteerd voor een voorstelling en ’s avonds opgetreden. Het was laat, het was warm, ik kwam thuis en ben hier op de koude vloer gaan liggen. Ik zei hardop: “Ik hoef niet meer. Dit doe ik mezelf niet meer aan.” Toen ben ik mijn ambitie kwijtgeraakt.’

“Ik speel omdat ik zin heb om te spelen”

Bevrijding

Het klinkt als een dramatisch moment voor een van de bekendste actrices van Nederland. Maar het was vooral een bevrijding, vertelt Liz Snoijink. ‘Het was het laatste jaar dat mijn zoon thuis was, ik wist toen al dat hij naar Japan zou verhuizen. Met mijn moeder ging het niet goed, ze had zorg en aandacht nodig. En ik had geen zin meer in mijn werk. Ik heb alles afgemaakt wat ik had beloofd en heb daarna een jaar of drie weinig of niet gespeeld.’

We zitten in de sfeervolle kamer van het huis in het Gooi, waar ze woont met haar man Nicolaas, met wie ze in 2013 trouwde. Huis en tuin ademen klasse, ondanks een zekere rommelige gezelligheid. Zoals Liz Snoijink zelf altijd gecast werd voor de rol van mooie vrouw. Ze kan het niet helpen, het hoort bij haar. Ze voelde zich ook wel eens getypecast. ‘Maar dat is dus ook veranderd, toen ik mijn ambitie verloor’, zegt ze. ‘Omdat ik meer vrij was, kreeg ik opdrachten aangeboden als invaller. Dat heb ik vijf keer gedaan, het waren allemaal rollen die me anders nooit waren aangeboden.’

Zin om te spelen

Zo vond Liz zichzelf als actrice opnieuw uit: ze maakte haar speelveld groter. Ook moest ze zich vaak een rol eigen maken in een heel korte tijd – soms minder dan een week. ‘Die samengebalde energie, daar geniet ik van’, zegt ze. Want ze speelt, ook zonder ambitie. Komend seizoen staat ze met Raymonde de Kuyper in de komedie Kunst & Kitsch. Waarom gaat ze toch de planken op, als ze niet meer moet van zichzelf? Het antwoord komt met een grote glimlach. ‘Omdat ik zin heb om te spelen.’ Ze wordt er nog steeds beter in, vertelt ze. Dat merkt ze bijvoorbeeld door het contact met het publiek. ‘Ik kan steeds meer op het publiek spelen, mensen aankijken, hen erbij betrekken. Dat duurt lang, voordat je dat in je macht hebt.’

Liz is enig kind en was tot op het laatst zeer betrokken op haar ouders. ‘Mijn vader stierf al in 1995, aan kanker. Mijn vader wilde niet dood, maar de ziekte was ontluisterend. Ik trok met mijn zoon van zeven bij hem in. We hebben alle verzorging weggestuurd, hij wilde alleen mijn moeder en mij naast hem. Samen hebben we hem verzorgd. Uiteindelijk is hij in mijn armen gestorven.’

Na zijn dood kochten moeder en dochter een huis in Bussum. ‘Daar hebben we een aantal heel goede jaren gehad’, vertelt ze. ‘Totdat mijn moeder hersenbloedingen kreeg en ging dementeren. Het laatste stuk van haar leven bracht ze door in een verzorgingshuis, vlakbij.’ De onttakeling van haar ouders was aangrijpend. ‘Ik hoop dat ik zelf mag en kan gaan voordat het zo ver is’, zegt ze eenvoudig.

Ouder worden is ‘geen leuk werk’, zegt Liz, en zoekt naar woorden. ‘Het is zonde, want het klopt: je wordt inderdaad wijzer en mooier met de jaren. En dat gaat dan allemaal kapot en verdwijnt! Ik vind dat zo jammer.’

janita sassen- Liz-5908-3
janita sassen- Liz-6000
janita sassen- Liz-6182
Liz Snoijink (1987)

Samen zijn is intenser

Waarin wordt ze dan wijzer en mooier? ‘Ik ben een doener, maar niet meer zo roekeloos als vroeger. Ik geef meer om anderen, ben minder met mezelf bezig. Het gaat me gemakkelijker af om echt belangstelling te hebben voor anderen. Ja, ik ben geloof ik liever geworden dan ik was. En ook: ik proef meer. Geniet meer van de natuur, het wisselen van de seizoenen, de vriendschappen, hoe eten smaakt… Alsof mijn zintuigen scherper worden. En dat geldt ook voor de liefde. Nicolaas en ik zijn pas acht jaar samen, we trouwden vijf jaar geleden. Vroeger vond ik de mannen in mijn leven fijn, maar ze waren ergens ook voorbijgangers. Nicolaas voelt als de essentie van mijn leven. Het samen zijn is intenser.’

Lees het hele artikel in het Magazine van KBO-PCOB. Geen lid? Neem dan nu een abonnement op het Magazine!