Koopkracht senioren blijft zorgelijk

Koopkracht senioren blijft zorgelijk

"Een nieuwe fiets of stoel, dat zit er niet in"

- Tineke* (71)

‘Ik krijg AOW en huur- en zorgtoeslag. Na aftrek van vaste lasten houd ik 300 euro per maand over. Genoeg om te overleven, maar niet echt om te léven.

Het punt is: ik heb hetzelfde te besteden, terwijl alles de laatste paar jaar fors duurder is geworden. Vooral in de supermarkt merk ik dat.

Ik let goed op de aanbiedingen, maar ga maar naar één winkel. Anders geef je toch weer meer uit.’

Elke week mag ik van mezelf 50 euro uitgeven. Ik houd een huishoudboekje bij en check dagelijks mijn saldo. Als ik aan het eind van de week wat overhoud beloon ik mezelf af en toe met een ijsje of een terras. Dat is genieten.

Kleding koop ik sporadisch en alleen als er minstens 50 procent korting af gaat. Maar een nieuwe fiets of stoel, dat zit er niet in. Laat staan met vakantie gaan – in 2010 ben ik voor het laatst een weekje ertussenuit geweest.

Ik ga niet dagelijks gebukt onder geldzorgen, maar als ik mensen in de buurt weer met koffers zie vertrekken, ja, dan heb ik het wel even moeilijk.

Kennissen en vrienden hebben meer te besteden. Zij zien dat ik het financieel zwaar heb en trakteren me soms.

Ik weet dat ze trots op me zijn. Ik ook op mezelf, hoor. Zo weinig geld te besteden hebben is niet leuk, maar ik red het toch maar mooi.’

*Volledige naam bij de redactie bekend

"Ik kom schrijnende gevallen tegen"

- Adri de Zeeuw (77)

‘Sinds 2000 ben ik weduwe, maar er is opnieuw geluk in mijn leven gekomen. Het is een persoonlijke keuze om niet te trouwen of samen te wonen.

Naast AOW krijg ik twee pensioentjes en een bestuursvergoeding voor mijn werk bij een particuliere stichting die 49 seniorenwoningen beheert.

Dankzij die vergoeding kan ik me wat extra’s veroorloven, zoals het laten ophogen van mijn tuin.

Koopkracht is een relatief begrip, vind ik. Je kunt een kapitaal op de bank hebben en door ziekte of overlijden van geliefden worden getroffen. Ik realiseer me terdege dat ik makkelijk praten heb, hoor.

Door mijn vrijwilligerswerk voor de PCOB kom ik ook schrijnende gevallen tegen. Mensen bij wie de armoede van de voordeur druipt, die de premie voor hun zorgverzekering niet kunnen betalen. Toch klagen ze niet.’

"Mijn generatie heeft geleerd voorzichtig met geld om te gaan, creatief te zijn"

-

‘In de beginjaren van ons huwelijk kreeg mijn echtgenoot zijn loon op vrijdag in een zakje mee. Dat keerde ik elke woensdag om, zodat ik precies wist hoe veel ik nog kon besteden. Eigenlijk leef ik niet zo anders dan toen.

Het groen uit een verwelkt boeket verwerk ik weer in een vers boeket. Wat ben je toch handig, zeggen mijn kinderen dan. Zij smijten in mijn ogen met geld, maar ik zal daar nooit wat van zeggen. Het is hún leven.’

Ik heb een rotsvast vertrouwen in onze hemelse Vader. Wat er ook gebeurt, uiteindelijk komt het goed. Ik weet dat ik nooit uit Zijn hand zal vallen. Dat maakt me dankbaar en schenkt me rust.’

"Het hoeft allemaal niet duur te zijn"

- Heleen Kokkeel (75)

‘Met AOW en een klein pensioen van mezelf en mijn overleden man heb ik geen topinkomen, maar ik kom prima rond.

Prijsbewust ben ik niet echt – als dochter van een eenvoudige kruidenier doe ik mijn boodschappen het liefst bij kleine winkels. Al wordt de slager niet rijk van mij, want als bewuste eter komt er bij mij amper nog vlees op tafel.

Natuurlijk, het is niet meer én-én maar óf-óf. Geen kunstreizen naar Italië meer, wel genieten van een paar dagen Ootmarsum of op mijn gemak op de fiets de prachtige polder door.

Ik rijd in een 24 jaar oude Daihatsu. Dat wagentje van mij doet het nog prima. Fijn dat ie voor de deur staat als een vriendin zonder eigen vervoer naar het ziekenhuis moet.

"Geluk zit voor mij vooral in kleine dingen. Samen eten is leuker dan in je uppie. Gewoon zelf wat lekkers koken, een glaasje wijn erbij. Dat hoeft allemaal niet duur te zijn."

-

Ik heb een abonnement op het Concertgebouw en ga naar de film en het theater. Daar geniet ik enorm van. Echt, dan tel ik mijn zegeningen.

Het is absoluut geen vetpot voor wie alleen AOW heeft. Daarom word ik weleens moedeloos als ik ouderen hoor mopperen over geld, terwijl ze het in mijn ogen best goed hebben.

Ze praten elkaar na dat het zo slecht gaat, terwijl ze wél verre reizen maken om de zo veel jaar een nieuwe auto kopen. Waarom praten mensen elkaar zo de put in?’