Hugo Borst en Carin Gaemers Wie wil er nou geen betere ouderenzorg?

Hugo Borst en Carin Gaemers

Aanjagers

Het is geen huwelijk, ze hebben geen verkering en het woord vriendschap dekt de lading ook niet helemaal. Hugo Borst en Carin Gaemers lijken nog het meest op twee familieleden, broer en zus, die dol zijn op elkaar en zich bekommeren om het lot van hun ouders. Van alle kwetsbare ouderen in Nederland, eigenlijk.

Boegbeelden

Nee, het gaat niet per se heel erg slecht met de zorg voor ouderen in verpleeghuizen, maar het kan altijd beter. Ze worden boegbeelden genoemd, voorvechters.

‘Als je zo veel mazzel in je leven hebt gehad’, zegt Hugo, ‘móet je wel iets terugdoen.

Mijn moeder was al pittig en geëngageerd, maar ik denk dat de omgang met mensen zoals Carin mijn sociale inborst nog verder heeft vergroot.’

Carin: ‘Ik heb me altijd al, op een of andere manier, maatschappelijk betrokken gevoeld. ’

‘Wie wil er nou géén betere ouderenzorg?’

Het ritselt van de rebellenclubjes   

Niet dat vroeger alles beter was. Al is het wel zo dat de gemeenschap zich ten opzichte van de oudere, hulpbehoevende medemens wel iets socialer leek op te stellen.

‘We zullen weer aan de bak moeten’, zegt Hugo, ‘terug van een geïndividualiseerde samenleving naar een collectievere gedachte.’

‘Die ontwikkeling is al gaande’, vult Carin aan, ‘het ritselt van de rebellenclubjes die zoeken naar manieren om de zorg fundamenteel te veranderen.’

‘We moeten terug van een geïndividualiseerde samenleving, naar een collectievere gedachte’

Betere ouderenzorg

Volgens Carin is het helemaal niet moeilijk om sympathie op te brengen voor hun boodschap: ‘Wie wil er nou géén betere ouderenzorg?’

Sinds de publicatie van hun manifest Scherp op ouderenzorg is de steun behoorlijk toegenomen.

Dat Hugo de Jonge, de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, zich er volgens zijn naamgenoot ‘lekker tegenaan bemoeit’ helpt ook.

Er moet nog flink gepord worden

Porren, dat doet Carin bijvoorbeeld achter de schermen, bij de Nederlandse Zorgautoriteit, waar ze mag meedenken over nieuwe initiatieven.

Hugo doet dat  als hij zijn lezingen houdt  en steevast met zorgmedewerkers in gesprek komt over de problemen waar ze op hun werk tegenaan lopen.

 

Kwaliteitskader Verpleeghuiszorg

Het door het Zorginstituut Nederland in 2017 opgestelde, Kwaliteitskader Verpleeghuiszorg is voor veel mensen in de sector een onbekend fenomeen.

‘Terwijl het de geldigheid van een wet heeft’, zegt Carin.

Hugo: ‘Zo hadden we in ons manifest al vastgesteld dat er minimaal twee bevoegde en bekwame zorgmedewerkers op een groep van maximaal acht personen nodig zijn.

Slechts 25 procent van de instellingen kan of wil zich aan dat voorschrift  houden.’

Geen stakers

Hugo: ‘Het zijn van nature geen stakers, geen actievoerders. Bestuurders van grote, logge zorginstellingen krijgen niet genoeg tegengas.

Normaal gesproken gaan mensen op de werkvloer in verzet als het fout gaat omdat dingen van bovenaf worden opgelegd.

In deze sector gebeurde het   slechts mondjesmaat en niet voor niets: áls er al protest was, werd het meteen onderdrukt. Vandaar die angstcultuur.’

Lees de 'Tien geboden voor de zorg'op: