Floortje Dessing: 'Vier het leven'

Floortje Dessing wil graag ‘het leven van een 25-jarige leiden’, vindt alles leuk en interessant, voelt zich als ‘een kind in de snoepwinkel’. Hoe dat er uit ziet? Ze bereist de wereld, schrijft boeken, presenteert en produceert programma’s, houdt er twee kledingboetieken op na en runt ook nog een camping.

‘Hou het spannend’

‘Ik ben nu 47. Mijn route is wel zo’n beetje bepaald, maar ik houd mezelf altijd voor dat ik nog andere wegen in zou kunnen slaan. Oké, ik word geen balletdanseres meer, maar ik kan binnen de mogelijkheden die ik wél heb nog heel veel dingen doen vind het ook prettig om dingen te bedenken die buiten mijn comfortzone liggen. Hou het spannend, blijf nieuwsgierig, vlieg niet op de automatische piloot. Het mooie is dat alles op het juiste moment lijkt te gebeuren; je doet doorgaans de dingen die bij een bepaalde levensfase horen. Ik ben nu heel gelukkig met alles wat ik heb bereikt. Ik hoef mezelf niet meer te bewijzen.’

‘Ik ben heel gelukkig met alles wat ik heb bereikt’

Suffe lagere school

Floortje droomde als klein meisje van het leven dat ze nu leidt. Ze verslond reisverhalen, bekeek eindeloos, smachtend, foto’s van verre bestemmingen, hing de hele dag met haar neus boven de atlas. Het leven! Wanneer ging het nou écht beginnen? Moest ze echt zes jaar op die suffe lagere school doorbrengen? Haar moeder verzon allerlei trucs om haar door de tijd te loodsen: misschien kon ze later een jaartje in het buitenland studeren of als au pair gaan werken? Die dingen gebeurden allemaal niet – daar hadden haar ouders geen geld voor – maar de gedachte aan al die mogelijkheden hield haar wel op de been.

‘Ik heb een fantastische jeugd gehad, met heel erg lieve ouders, zusjes en een broer. Die opvoeding heeft er ook voor gezorgd dat ik stevig in mijn schoenen kwam te staan, waardoor ik dit volle leven heel goed aankan.’

‘Ik wil graag het leven van een 25-jarige leiden’

foto: annemieke van der togt
20157747_1898345360418089_818766889007900560_o

Reisdrift

Floortje over de blauwe zones

De reisdrift zit echt in haar DNA. ‘Mijn oma – de moeder van mijn vader – was zo’n vrijgevochten type dat in 1918 of 1919 al in haar eentje met de fiets van Leiden naar Amsterdam reed. Mijn vader trok er vlak na de Tweede Wereldoorlog met een zelf genaaide tent op uit. Hij is nu 89, herstellende van een valpartij, maar ik hoorde hem laatst nog zeggen dat hij van plan was om binnenkort weer eens te gaan kamperen. Hij is blij met elke dag. Bij het wakker worden zegt hij: “Zo, die pak ik mooi nog even mee.”’

Zo vader, zo dochter. Positief, ondernemend, sociaal. De ‘negen regels voor een lang en gelukkig leven’ heeft ze zo’n beetje geïnternaliseerd. Ze beweegt voortdurend, kent haar doel, eet en drinkt verstandig, houdt zielsveel van haar geliefden en – nou ja, oké, ‘neem je rust’ is nu iets lastiger te realiseren, maar misschien ooit, op een dag…

‘Op een dag zal ik moeten accepteren dat ik sommige dingen niet meer zal kunnen doen – fysiek heb ik al een hoop ingeleverd – en mensen kwijt zal raken. Ik moet realistisch zijn: het leven dat ik nu leef, kan niet eindeloos zo doorgaan. Het idee dat mijn ouders dood zullen gaan, maakt me verdrietig, er zal een enorm gat vallen en ik kan alleen maar hopen dat ik me vast zal weten te houden aan hun opdracht: vier het leven. Vier wat je nog allemaal wel hebt.’

‘Die blauwe zones is ook eigenlijk vooral een heel goed marketing-idee. Het gaat natuurlijk niet om precies die plekken op aarde, het heeft met lengte- en breedtegraden niets te maken. Je hoeft zelfs niet exact zo te leven als de mensen die je daar tegenkomt. Ik ben op het Griekse eiland Ikaria geweest waar we een 87-jarige bijenhouder ontmoetten die elke ochtend nectar van de koninginnebij dronk en ’s avonds met zijn dertig jaar jongere vriendin de sirtaki danste. Hij stond vol in het leven, maar wist ook dat het om de juiste combinatie van dingen gaat; als je die goed op elkaar afstemt, leef je – waar dan ook – een gezonder en gelukkiger leven.’

De jeugdfoto's van Floortje Dessing

(die u in het magazine niet zag!)

IMG_5947
IMG_5930
IMG_5975
IMG_5949
IMG_5979
IMG_2554

Koester ouderen

Ze denkt vaker na over ouder worden, heeft op haar reizen gezien hoe de zorg voor elkaar in het buitenland vaak veel beter is geregeld. ‘Wij hebben geen cultuur waarin onze ouderen worden gekoesterd. Natuurlijk, we houden van onze ouders, maar hoe vaak komt het voor dat we hen in huis nemen als ze niet meer zelfstandig kunnen wonen? Waarom worden ouderen zo snel afgeschreven voor de arbeidsmarkt. Ik geloof oprecht dat het stukken beter kan. Waarom is er, bijvoorbeeld, helemaal geen psychische begeleiding bij het ouder worden? Volgens mij is het een goed idee om mensen op te leiden tot ouderdomscoach. Het gaat hier namelijk over grote, wezenlijke thema’s die ons uiteindelijk allemaal aangaan.’

Ik was in Okinawa, Japan – een van de ‘blauwe zones’ – waar vrouwen van 90 jaar en ouder nog een paar dagen per week in de winkel werkten. En op speciale ouderendagen kwamen ze bij elkaar om sake te drinken. Dat is toch wel iets anders dan bingo spelen in een bejaardentehuis.

Zelf heeft ze vergevorderde plannen om met vrienden die ook geen kinderen hebben een soort leefgemeenschap  te gaan vormen. Ooit gaan ze heel dicht bij elkaar in de buurt wonen en gezamenlijk zorg inkopen.Blijven bewegen, jezelf uitdagen, niet inkakken. Het komt allemaal zo’n beetje op hetzelfde neer.

Lees het hele artikel in het Magazine van KBO-PCOB. Geen lid? Neem dan nu een abonnement op het Magazine!