Even bijkomen van het mantelzorgen Drie mantelzorgers vertellen

Als je voor iemand mantelzorger bent, is dat best pittig. De kunst is om ook goed voor jezelf te blijven zorgen. Regelen dat iemand anders af en toe een deel van de zorg overneemt, kan lucht geven. Drie mantelzorgers vertellen hoe zij af en toe even bijtanken.

Jikke Spoelstra is blij met het logeerappartement

Als je heel intensief zorgt voor je partner, dan móet je af en toe rust krijgen. Jikke Spoelstra (73) heeft elke zes weken een weekend voor zichzelf. Haar man Ben verblijft dan in een logeerappartement in Leeuwarden.

Tien jaar geleden kreeg Ben Spoelstra, nu 76, een hersenstaminfarct. Dat veranderde hun leven totaal. Jikke: “Hij heeft geen rem meer. Als hij ergens mee bezig is, dan moet hij worden stopgezet, anders gaat hij over zijn grenzen, wordt hij heel moe en hoort hij me niet meer.” De ondersteuning valt haar zwaar, ook omdat ze zelf de laatste jaren drie operaties onderging. Tijdens de ziekenhuisopnamen regelde ze met kunst- en vliegwerk de juiste zorg voor Ben. Vorig jaar kreeg Jikke een burn-out, met als gevolg zelfs een delier. “In die periode verbleef Ben zes weken in een verzorgingshuis. Toen ik weer thuis was van het ziekenhuis, wees de thuisbegeleiding me op de logeerappartementen van Amaryllis. Daar gaat Ben nu elke zes weken een weekend naartoe.”

“De eerste keer dat ik mijn man wegbracht, voelde het alsof ik tekortschoot. Inmiddels vind ik het fijn, en mijn man ook. Als Ben er niet is, pak ik mijn rust. Ik slaap bij en wandel veel. Na zo’n weekend voel ik me energieker. Als ik weer helemaal ben hersteld, wil ik eens een weekje met vakantie met een vriendin. Ik wil graag weer iets doen.”

Logeermogelijkheid

Steeds meer zorgorganisaties bieden een logeermogelijkheid, zodat u als mantelzorger een weekendje weg kunt of zelfs op vakantie kunt. En wist u dat u ook sámen met uw partner op vakantie kunt? Bijvoorbeeld via www.hetvakantiebureau.nl (tel: 0343- 74 58 90). Eventueel kunt u een financiële bijdrage vragen via de gemeente of de diaconie van uw kerk.

“Als mijn man een weekend weg is, pak ik mijn rust”

Buurvrouw Corrie zorgde voor drie zussen

Voor mantelzorg kies je niet bewust, je rolt erin. Twintig jaar geleden ging Corrie van Houten (69) uit Rotterdam zorgen voor de drie zussen die naast haar wonen. Wat begon met hand- en spandiensten, is nu alweer tien jaar lang intensieve mantelzorg.

Best een bijzonder verhaal. Drie zussen die samen in één huis wonen. En een buurvrouw die naar hen omziet. Corrie: “Het begon met boodschappen halen en meegaan naar de kerk. Naarmate een van de zussen steeds dementer werd, raakte ik intensiever betrokken bij de zorg, tot aan het verschonen toe. Ook ’s nachts moest ik er regelmatig naartoe. Ik heb nu twee zussen tot het eind begeleid. Op het laatst kwam ook de thuiszorg. En zij vonden het heel gewoon dat ik dit allemaal maar deed.”

Corrie is nu nog mantelzorger van de enig overgebleven zus, 91 en dementerend. “Ik heb geprobeerd ondersteuning te krijgen: dagopvang en kant-en-klaarmaaltijden. Maar ze wil dat niet. En wat doe je dan? Ik ga niet ineens stoppen, want ik heb een band met haar. En ik wil graag dat ze thuis kan blijven wonen. Het komt denk ik ook omdat ik zelf uit de zorg kom. Vorige zomer ging het echt niet meer. Ik ging toen een week naar een klooster. Een ver familielid nam de zorg over. De zorg is zwaar, want ik ben niet meer zo mobiel. Toch verrijkt het me ook. Het is ook mooi dat ze zo dankbaar is.”

Thuiszorg

Voor mantelzorgers zoals Corrie zou dagopvang al veel lucht kunnen geven. Thuiszorg biedt eveneens nuttige ondersteuning. Bijvoorbeeld wassen en aankleden en medicatie toedienen. Ook terminale thuiszorg is mogelijk. Dat kan via reguliere thuiszorg (vallend onder de Zorgverzekeringswet) of particuliere thuiszorg (zonder indicatie mogelijk).

“De zorg is zwaar, maar ook verrijkend”

Monique Sanders, mantelzorger van haar ouders

Drie jaar geleden begon Monique Sanders te zorgen voor haar ouders. Ze voorkwam daarmee dat haar moeder naar het verpleeghuis moest. “Als je beslist thuis wilt blijven wonen, dan zijn daar allerlei mogelijkheden voor. Dat mag wel wat bekender worden.”

“In 2016 kreeg mijn moeder een herseninfarct”, vertelt Monique. “Ik zorgde twee weken voor haar in het ziekenhuis, dag en nacht. Daarna verbleef ze drie maanden in een verpleeghuis. Mijn moeder wilde daar absoluut niet blijven. En ook de huisarts stond er helemaal achter dat ze weer naar huis kwam. Ik heb een warme band met mijn ouders en besloot voor hen te zorgen. Ik woon vlakbij en kom elke dag van zeven uur ’s ochtends tot bedtijd. ’s Morgens en ’s avonds kwam de thuiszorg. Omdat de zorg zwaarder werd, zijn er nu dag en nacht twee verpleegkundigen. Hiervoor heb ik een persoonsgebonden budget (pgb) aangevraagd. Heel mooi dat dit kan. Onlangs overleed heel plotseling mijn vader; hij werd 93 jaar. Mijn moeder blijft thuis wonen en ik blijf voor haar zorgen.”

Monique doet 21 dagen per jaar iets voor zichzelf, samen met haar dochter. “Mijn taken worden dan overgenomen door een vrijwilliger van Handen in Huis. Het gaat steeds om een periode van drie dagen en twee nachten. Dat helpt me om de zorg goed vol te houden.”

Handen in huis

Als je als kind zorgt voor een ouder, dan kan dat lastig te combineren zijn. Handen in Huis regelt door heel Nederland 24-uurs mantelzorgvervanging, zodat mantelzorgers minimaal drie aaneengesloten dagen (en twee nachten) kunnen bijkomen. Handen in Huis zoekt overigens nog vrijwilligers. Ook thuiszorg kan verlichting geven. Bijvoorbeeld voor het aantrekken van steunkousen. Ook tijdelijke opname in een zorginstelling is mogelijk. (www.handeninhuis.nl, tel: 030-659 09 70)

“Allerlei mogelijkheden voor wie thuis wil blijven wonen”