De Nationale Thuisbingo voorziet echt in een behoefte

In het voorjaar van dit jaar, toen alle activiteiten door de corona-situatie stil kwamen te liggen, ontstond het idee van KBO-PCOB om een digitale bingo te gaan organiseren. Samen met FocusCura kwam dit tot stand en zo wordt er nu nog steeds wekelijks op woensdag online bingo gespeeld. Een activiteit waarvan veel gebruikt wordt gemaakt en voorziet in een contactmoment. Naast het leuke van bingo spelen, is het ook mogelijk om een gesprek aan te vragen met een vrijwilliger. Want omdat mensen veel meer thuis zijn door de huidige corona-omstandigheden kunnen gevoelens van eenzaamheid ontstaan. Even in contact komen met een ander kan dan al heel waardevol zijn.

Een van de vrijwilligers die deze gesprekken voert en zelf in het voorjaar ruim 100 van dit soort gesprekken heeft gevoerd, is Marijke Wasser. Al jaren actief als vrijwilliger bij de KBO. We stelden haar enkele vragen over dit vrijwilligerswerk.

Hoe raakte u betrokken bij dit onderdeel van de Nationale Thuisbingo?

Ik werd hiervoor benaderd vanuit KBO-PCOB. De thema’s eenzaamheid en zingeving liggen dicht bij mij en ja, ook ik was veel thuis omdat mijn activiteiten in de parochie waar ik actief ben, voor een deel stil kwamen te liggen. Ik wilde graag het genomen initiatief ondersteunen en zo daadwerkelijk mijn bijdrage leveren. In het begin waren er wel wat aanloopproblemen, maar dat werd gelukkig allemaal snel opgelost. De eerste periode was er dagelijks bingo en heb ik ook prijswinnaars gebeld. Niet iedereen was zich ervan bewust dat ze zich ook hadden aangemeld voor de ‘gespreksoptie’, maar dat leidde vaak toch tot gesprekken. Daarin merkte je wel de toch wat angstige gevoelen bij mensen over de tijd van nu.

Was er een rode draad in de gesprekken?

Er was wel sprake van problematiek bij mensen, maar de rode draad zou ik benoemen als acceptatie van de situatie, maar ook angst voor de toekomst. Sommige mensen gaven aan dat ze liever ‘een oorlog hadden vanwege het hebben van een zichtbare vijand waartegen je kon strijden.’ Mensen vinden het ongrijpbare van het virus en de omstandigheden waarin we zijn beland lastig.
Ook een aspect blijft voor velen het spel, de bingo, zelf. Sommigen waren heel fanatiek en deden aan alle bijeenkomsten mee.
Je weet niet precies waar de mensen die je spreekt vandaan komen. Ik had veel mensen uit de meer landelijke gebieden en daar beluister je ook een zekere nuchterheid. Eenzaamheid voerde zeker niet de boventoon in de gesprekken. Het ging ook over de praktische kant, zoals hoe mensen de dag doorkomen. Opvallend vond ik de aanpassing aan de situatie, een zekere berusting.

Hoe waren de reacties van de deelnemers op de gesprekken?

De reacties waren nagenoeg altijd positief. Je merkte dat deze mogelijkheid voor een gesprek  voorziet in een behoefte. Het spel zelf natuurlijk ook, maar zeker ook deze extra mogelijkheid voor contact. Want door contact heb je verbinding met een ander. Dat is iets wat we als mensen allemaal nodig hebben. Eenzaamheid kent vele facetten en is geen probleem dat zo maar is op te lossen, als het al op te lossen is. Maar iedereen wil een gevoel van verbondenheid ervaren. Ik merk dat dit soort gesprekken mensen echt al even wat lucht kan geven, het even wat lichter kan maken.

Heel belangrijk vind ik ook; wat mensen zelf met gevoelens van eenzaamheid doen. Je kunt zelf actie ondernemen maar je kunt je er ook in wentelen.  Ik zeg altijd: het leven is werken, dus je moet ook vanuit jezelf werken aan bijvoorbeeld het gevoel van eenzaamheid als daar sprake van is, het te hanteren en draagbaar te maken. En er hoeft dan niet eens altijd fysieke verbinding of aanwezigheid te zijn, ook via de telefoon is er veel mogelijk. Een zekere mate van eenzaamheid kan zelfs positief zijn, maar je moet er niet in om komen. Het kan ook een bron van bezinning en inspiratie zijn.

Zou u dit vrijwilligerswerk een ander aanbevelen?

Zeker! Het is alleen wel belangrijk dat je geduld hebt en het ook echt wel leuk moet vinden om met het medium telefoon om te gaan. Dat lijkt een open deur, maar niet iedereen houdt ervan, en dan werkt het niet. Ik heb dat zelf ook moeten leren. Ik heb bij een telefonische hulpdienst gewerkt en daar heb ik begrepen dat als mensen zelf kiezen voor de telefoon, dat dat goed is. Dat bij iemand langsgaan niet per se beter is. Daarom werken telefooncirkels bijvoorbeeld ook zo goed. Want hoe kort ook, je bent even verbonden met een ander. En dat is van groot belang! Soms wel van levensbelang.

Ook vrijwilliger worden? Dan kan! Voor meer informatie kunt u contact opnemen met jozette.aldenhoven@kbo-pcob.nl